Entradas archivadas De Luns a Venres

Extraterrestres

Stephen Hawking vén de anunciar “altas probabilidades” de vida extraterrestre, algo lóxico vendo o panorama, pero informa tamén de que é moi probable que estas intelixencias descoñecidas sexan superiores e que, en caso de visita, o fagan para proverse de recursos: o clásico cheghar e encher. O que quere dicir Hawking é que non podemos recibilos como a Preysler. Vese que o científico non tivo en conta o que dixo o experto Fernando Magdalena hai vinte anos en Vigo nunha conferencia que tivo enorme expectación nos xornais: os marcianos son “socialistas, pacifistas, suspicaces e utópicos”. Agora poñan a mirada nesas cellas de misterio que gobernan España e pregúntense en voz baixa polos números do paro, o optimismo antropolóxico co que se baixan os soldos e ese sorriso escorregadizo baixo o que se adiviña o horror, que diría Kurtz.


20 Comentarios »

Ceos

Cóntao Jaime Serra, xefe de infografía de La Vanguardia: no seu Facebook aparécelle o típico aviso referente a un amigo co que levas tempo sen escribirte: “Fernando Rubio. Retoma o contacto con el”. Fernando Rubio era o xefe de infografía de ABC. Morreu hai uns meses aos 53 anos. Di Serra que ao principio lle pareceu de mal gusto, pero que acabou retomando o contacto que lle pedía Facebook: “Esteas onde esteas, grazas novamente e para sempre, Fer”. O pasado sábado unha moza usaba a mesma expresión no seu Facebook: “Esteas onde esteas”. Antes escribira no muro dun rapaz que tiña o seu perfil aberto. A dela non era a única mensaxe. Desfilaban amigos dicíndolle que o ían botar de menos, que choraban por non velo nunca máis. Alí estaba a actividade do rapaz: as súas últimas amizades feitas e os comentarios nunhas fotos días antes; era a súa biografía Facebook, o rastro de lugares nos que andou. Busquei en Google e atopei a morte dun condutor de 24 anos en Vigo unhas horas antes. A súa páxina é hoxe o libro de visitas dos velorios e por ela pasaron estes días os familiares para agradecer o cariño dos amigos. A súa foto de perfil amósao en bañador paseando por un xardín nun día de sol; non creo eu en ceos, pero de existir un, ten que ser moi parecido a ese.


51 Comentarios »

Transxénicos

Hai uns anos, a Semana Galega da Filosofía tivo entre os seus invitados a Evo Morales, entón presentado como líder cocaleiro, expresión certamente marabillosa que lle dá a un moita máis xerarquía que presidente de Goberno. Fomos á rolda de prensa no Parador de Pontevedra coa expectación de arrincarlle un titular fermoso, pero Morales só lle presentou guerra ao imperialismo, que sempre ten algo de poético pero non ten nada de noticia: é o que se espera dun indíxena de esquerdas. Logo Morales gañou as eleccións en Bolivia e chegou a España cun xersei ben bonito que lle sentou como un tiro a Alfonso Ussía, representante xenuíno desa dereita á que lle importa menos que lle toquen as pelotas que que lle toquen a raza. Xa no poder, e mentres fai fronte ao imperialismo –inimigo escuro e descoñecido que absorbe moitas forzas– Morales ten máis marxe e acaba de declararlle a guerra aos transxénicos, aos que culpabiliza dos grandes males do noso tempo: a calvicie, a homosexualidade e non dixo nada do burato da capa de ozono porque se lle acababa o tempo. Os argumentos de bruxo son os que mellor teñen cabida nas portadas e ademais lle dan ao debate outro relieve. Do que non se fixo moito fincapé é que Evo Morales, despois de meterse coa Coca-Cola, presumiu do pelo forte dos indíxenas axitando o seu como o león da Metro Goldwin Mayer.


77 Comentarios »

Valença

Confésome choromiqueiro polas imaxes que nos van chegando, en directo pola CNN, da mobilización en Valença do Minho na que as rúas se están a encher de bandeiras españolas al vent, la cara al vent, el cor al vent, les mans al vent. A última vez que tiven tal ataque patriótico foi cando nas rúas de Gaza se queimaron un día centos de bandeiras danesas polas caricaturas de Mahoma. Ese día fun danés, fun palestino e fun polo vento e vin polo aire. ¿Tíñanas colgando nos balcóns? ¿Gardadas baixo a cama? ¿Estendidas nas paredes do salón? ¿De onde sacaban, pensei eu a outro nivel, os independentistas tantas bandeiras españolas e tantos retratos do Rei para queimalas nas manifestacións? ¿Están sostendo economicamente a Zarzuela? A imaxe que eu teño diante do ordenador amósame os vellos de Valença levantando tanta bandeira española xunta que calquera de Tui que se asome a ventá vai pensar que a nós o Mundial nolo venderon por diferido. Iso, ou que un helicóptero anda paseando por alí a estatua do generalísimo que se desmontou onte en Valencia. Total, que o acto non deixa de ter o seu punto de xustiza poética: en Galicia os manifestantes habituais levantan bandeiras portuguesas e os portugueses, en agradecemento, ondean a española. Todo moi irmandiño. Xa no Facebook houbo quen creou o grupo máis divertido que eu mirei na vida: Galeg@s molestos pela bandeira espanhola no canto da galega em Valença. Que tamén penso eu que lles custaría empapelar a vila coas bandeiras dos Suaves.


60 Comentarios »

Plumaxe

James Joyce e Marcel Proust atopáronse unha vez na súa vida, máis alá da medianoite do 18 de maio de 1922 no hotel Majestic. Naquela cea andaba Picasso, que se emborrachou ata quedar durmido, Stravinski e Joyce, o único que non fora de etiqueta e que só amosaba interese por falar do seu Ulysses, que saíra tres meses antes á rúa. Os anfitrións, Violet e Sydney Schiff, viron chegar de pronto “un home pequeno e sixiloso, metido nun abrigo de peles, que se movía como unha rata”. Xa escribira Na busca do tempo perdido, era unha celebridade maior que Joyce e faltábanlle meses para morrer. Sentáronse un ao lado do outro. Joyce contou anos despois que o único que se dixeran fora “non”. O francés preguntoulle se coñecía a tal duque e Violet Schiff preguntoulle a Proust se lera algún capítulo de Ulysses. “Non” a todo. Pero hai ata seis versións desa breve conversa. Proust debeu mostrarse displicente, porque Joyce, que marchou espantado do seu enterro entre duques, marqueses e baróns, dedicoulle logo algún recado: “Os lectores chegan ás frases de Proust antes de que el termine de escribilas”. A historia está en Proust at the Majestic, un libro de Richard Davenport-Hines co que fixo un traballo espléndido no diario La Nación Tomás Eloy Martínez, morto hai uns días. “Eran aves de plumaxe tan distinta que só se mancarían”, escribiu o gran xornalista.


8 Comentarios »

Mrs Robinson

A min deste asunto non me preocupa ela, senón el e a súa habilidade destrutora coas escusas. O rapaz non quería manter máis sexo porque tiña noiva formal, por aburrimento ou porque estaba mallado, que é a enfermidade sexual propia dos vinte anos. Para elo, non se lle ocorreu outra cousa que dicir que tiña cancro nos testículos. Vaites! Eu escoitei moitas escusas e tamén botei unhas cantas. A escusa é unha arte na que se fomenta a mentira máis desapiadada cunha moi depurada finezza. Hai que traballala de neno; non vale chegar a adulto e andar con parvadas. Quero dicir que tampouco fai falla dicir que che doe a cabeza, que está moi estereotipado, pero home, tería máis credibilidade contarlle á señora que che caeu o rabo na ducha.


15 Comentarios »

García

peregrina

A primeiros de século houbo en Pontevedra un notario ao que lle chamaban señor García, e souben del hai uns meses escribindo unha reportaxe sobre a guerra da capitalidade entre Pontevedra e Vigo, que vén de hai 300 anos. Foi inmortalizado por George Borrow ou Jorgito el Inglés, que chegou un día de 1835 a Pontevedra a vender biblias. Co primeiro que se atopou foi con García, que tiña a Pontevedra como patria e a Vigo como estranxeiro. Nada máis presentarse Borrow, que testemuñou a súa visita en La Biblia en España, un libro que traduciu Azaña e do que Julio Camba dixo nun artigo (La rana viajera, Alhenamedia, 2008) que era unha das glorias máis puras coas que conta a literatura inglesa, García fálalle das miserias de Vigo. Borrow, que non sabe de que vai o conto, conta que oíra falar de que alí estaba a mellor baía do mundo. Despois de catro improperios, o noso notario dille: “Espero que non veña de tan lonxe para defender unha taifa de bandidos como eses de Vigo”. O profesor da Universidade de Vigo Luis Rodríguez Ennes, nun traballo sobre a historia da capitalidade, cita outra mellor de García: “Importaríame moi pouco que ardese Vigo cuns cantos pícaros enriba”. Camba resume todo con moita eficacia: “Pontevedra, fronte a Vigo, non é Pontevedra, senón Madrid”. Sería tremendo saber o que diría hoxe o señor García, o máis pontevedresista que en Pontevedra houbo, e xa é difícil, da superdelegación viguesa.


4 Comentarios »

Vogue

KATE

O outro día, na consulta do médico na Casa do Mar en Mollavao (Pontevedra), un home duns 70 anos e dunha aldea de Tenorio, ao que recoñecín porque o tiña visto no bar Manolo, en Viascón, colleu a Vogue e empezou a lela. Pasaba as páxinas con desgana, mirando de vez en cando á porta da consulta: os dez mandamentos para presumir de lóok saudable no inverno, o ton de pel axeitado e as xoias máis rompedoras do outono. A enfermeira saíu e o vello levantou a cabeza; cando escoitou o nome doutra persoa, volveu á revista. Logo duns minutos parado nunha foto de Kate Moss vestida de domingo, con esas roupas que poñen as modelos para ir á misa, volveu levantar a mirada e topouna coa miña. Foron uns segundos: nese momento sentín que estabamos os dous sos no mundo. “¿Quérela?”, preguntou de pronto. Estirouna coa man ata min. Tremeume o corpo, como cando che ofrecen o primeiro porro. Ata daquela eu lera sempre Semana, a revista da miña avoa (“Reservado Don José”, pon o quiosqueiro na portada), e a Qué Me Dices, que a regalan co Diario. Só me traizoei o día que Tita Cervera publicou as súas memorias en Hola, porque tiña a percepción nada equivocada de que aquilo ía ser o máis destroyer que se tiña publicado en castelán desde San Camilo 1936. Pero a Vogue preocupábase polos famosos por fóra, que non por dentro, e iso xa me parecía a hostia. “Moita revolución para un luns”, pensei. Díxenlle ao vello que non, grazas, que non andaba interesado. E o tipo levantou as cellas, en xesto de sorpresa, e rumiou algo así como “mariquiña”. Cando me tocou entrar, cedinlle a quenda.


6 Comentarios »

GH

FORGES

O mellor deste caso Gürtel non é a corrupción, máis vella que a fame,  senón esa linguaxe patriótica que empregan os heroes nas conversas por teléfono. Por exemplo Pablo Crespo, representante galego da obra  (o noso Pereiro, o noso Cal: o da casa), dille ao seu avogado que a lea que se pode montar de atopar a Policía pornografía na súa caixa de seguridade é “morrocotudo”. Son achegas necesarias, como as que fai de cando en vez Rajoy (“carámbanos”, dixo hai uns meses), e a RAE por estas cousas ten que felicitarse. Outra cousa que me chamou  a atención foi o moito que se queren entre todos: “Feliz Navidad, amiguiño da alma”, dille un ao outro. “Esta xente, aínda que estea feo dicilo, quéreme moito”, cóntalle un ao xuíz. Tanto amor tiñan que dar  que ata encargaban putas para pechar os negocios, que non lles chegaba con descortizar champaña. Logo hai unha palabra que o líder de todo o cotarro, a testemuña dunha voda moi famosa no Escorial, di moito: “Tinglado”. O que tiña que facer o xuíz coas conversas é unha desas nubes de palabras que se atopan fácil por internet. Díxomo o meu avó mirando o parte un día desta semana: “Moita ghravasión de Dios”. E aí estaba dando coa clave, o vello: andaban a montar un imperio e o que fixeron foi un Gran Hermano.


3 Comentarios »

Chat

CHIQUITO

Rematara o partido do Madrid e Luís chamoume por teléfono. Comentamos que as cousas non ían ben cando de pronto, na pantalla do ordenador, saltou o chat de Facebook: era Luís. “¿Oe, estasme a falar polo chat?”. “Si, é por outra cousa”. E empezou a escribir sobre  un problema que tivera coa noiva. Mentres, ao teléfono dicíame que a única solución pasaba por un 4-3-2 con CR9 solto. “Quizais”, líalle, “debería romper con ela”. “Dálle tempo”, escribín. Saltoume nunha  pestana nova do ordenador o correo de Gmail: “¿Oe, saes hoxe?”. Era Luís. “Quero acabar de ler un libro”. E díxenlle que Benzema necesitaría de Huntelaar mentres no chat lle pedín que falase con ela. “Paso”. Un  aviso en Facebook alertoume de que alguén me fixera un comentario nunha foto. Fun mirar: “Mola Vilanova de Gaia: eu ía ir coa moza”. Era Luís. “É do pasado verán”, escribinlle. “Benzema ten moito conto”,  díxome antes de que aparecese isto no chat: “Mira, vou deixala”. Mandoume a ligazón dun artigo de Quim Monzó no Twitter (“que che parece?”) e no correo privado de Facebook preguntoume se tiña Messenger. Eu ía achicando auga cada vez con máis esforzo, seguíndoo en todas as canles (“tesme  saturado, amor”, díxenlle non sei onde) ata que me chegou un sms no móbil. Non sei por que lle pedín desculpas para lelo: era a súa moza. “¿Non o notas raro?”. “Pois non, o que o noto é moito”.


6 Comentarios »

© 2004–2009. todo el contenido de este blog está sindicado bajo una licencia creative commons.

feed rss. blog empujado por wordpress y montado por juan andrés milleiro gracias a tons of turkish kebab™.