Brazo

Houbo quen datou a morte do capitalismo cando o Goberno dos EE UU nacionalizou General Motors, que foi como nacionalizar o Tío Xilito. A historia dinos que sempre que morre algo moi importante hai que contar tres días para saber se morreu de todo. Un diario de Levante levantou onte acta do rexurdimento. Un boliviano sen papeis que cobraba 23 euros por 12 horas de traballo deixou o brazo esquerdo nunha máquina amasadora de pan: a empresa desprazouno a varios metros do hospital, que tampouco vén mal facer exercicio (e hai que acostumarse a correr sen brazo por se lle pasa a un o que a Paquito Llorente no Bernabéu); limpou o cacharro e botou o brazo ao lixo. Cando a Policía foi ver se se podía recuperar e reimplantarllo, atoparon un conserxe asubiando. Chaman ao señor Lobo e non o faría mellor. Da crise pódense dicir moitas cousas, pero non que haxa empresarios que valoren máis a hixiene que os reparos morais, que son os que fan perder cartos. Os movementos sociais sempre foron lentos e pesados, pero hai algo que os marca profundamente: os símbolos. Ese brazo inmigrante no lixo xa é a nosa fouce e martelo: a cara B, tan esixente, do capitalismo.