A Galega
Unha das intelixencias máis sutís da contemporaneidade, esa idade inconcreta que se estende desde o século pasado a semellanza da liña biolóxica de Fraga, é a amosada pola TVG, a única supervivente punki dos dourados 80, aqueles nos que un Pepe Domingo Castaño prebravú acendía o plató co escintileo da montura dos lentes. No cambio político de 2005, a noite electoral foi conducida como un cadaleito ata que alguén, nun golpe de man, decidiu repoñer un episodio de Se ha escrito un crimen. As televisións públicas sempre foron un paso máis adiante que o xornalismo convencional, envolto en purezas. Coa estrea dos cargos do PP na Galega vénse de aprazar a emisión dunha reportaxe sobre aquela crise das vacas tolas, dise que a petición dun sindicato afecto. Alégase que as imaxes afectarían negativamente o sector: a información posta ao servizo da patria. Nada novo: no seu momento tampouco houbo marea negra e xa as familias metían os fillos tolos no soto para que non os mirasen os veciños. A noticia aquí non é a censura, ata nostálxica, senón o carácter dadaísta da película coa que se substituíu a reportaxe: O xinete pálido, de Clint Eastwood. Son uns xenios.
i I eu que pensaba antes de te ler, que era de “A lenda da cidade sen nome” ¡ .
Escrito el 4.06.09 a las 15:41