Bañista
Desde hai moitos anos, tantos como desde que me dedico a este oficio, cubro eleccións de todo tipo coa temporalidade dun recolledor de amorodos. Non houbo unha na que non soñara que alguén, mitineando, sacara do peto un recorte ben dobrado do xornal e o abrira diante do auditorio sinalando a miña firma: “Mirade, compañeiras e compañeiros, o que dixo onte este papán”. Penseino logo de que o luns fixese o xesto Guillerme Vázquez nun acto en Pontevedra. Levou a man ao peto e amosou a entrevista a Feijóo “dun xornal estatal”. Saía Feijóo estatalizado, pois, e contestando a unha pregunta sobre a lingua, ese obxecto de desexo. En Galicia desde hai anos estase a falar moito do bilingüismo e pouco do cunnilingus, e así lle vai á patria. Hai unhas semanas o director Almodóvar dixo que tivo que facerllo a unha actriz para que soubese mellor de que ía a escena. Iso é o que lle interesa ao pobo: saber de que vai o choio e aplicar o conto. Fallou Vázquez de todos os xeitos coa elección da resposta de Feijóo na entrevista, pois a boa era a última: a afección de Feijóo é ir “a calquera dos 1.300 quilómetros de praias de Galicia. E nestes catro anos podo asegurarlle que non sairei de aquí”.
