Miss

A frivolidade hai que saber entendela desde unha posición afastada de miramentos ideolóxicos e cunha certa deixadez, coma quen che rouba algo que non queres. Os anos fixeron a un frívolo á maneira desa vella mala a quen non lle importa rir a morte do neto parvo: alguén antirretórico máis de chiscadelas que de verdades, e non hai comentario que desbote por unha razón tan literaria como a da banalidade. Así a Miss Universo que saíu dunha visita guiada por Guantánamo dicindo, como a nena superflipada que baixa da noria: “Visitamos os campos dos detidos, vimos os cárceres, onde se bañan… Vimos os cans militares facendo unha demostración moi linda e foi unha viaxe memorable e moi divertida”. Esa personaxe a min interésame non por unha cuestión menor. Hai frivolidades ben caras e esta non o é: é a beleza falando por boca da inocencia, tan sensible á hora do amencer. Como Mariah Carey ao dicir que cando ve os nenos famentos lle dan ganas de chorar: “Quero dicir, encantaríame ser así de fraquiña, pero non con esas moscas e morte e iso”. O atrevemento, por selo, é unha forma moi delicada de verdade. Díxoo Gide e repetiullo Plà: “O máis profundo do home é a súa superficie”.