Estás leyendo
Escrito en: Diario de Pontevedra el 16.11.08 a las 14:16 . Comentarios para esta entrada:
- Jesús Miramón comenta:
Oh, estas cosas me interesan mucho mucho. Gracias por descubrírmelo, Manuel. Que se levantan por las mañanas como si fueran inmortales… Sí, eso es.
Un saludo.
—
Seguro que conoces “El cielo gira”, si no fuese así te la recomiendo encarecidamente.
Escrito el 17.11.08 a las 6:45
- Reina de Palandria comenta:
Coñezo unha historia semellante, si non igual. Ela chámase Dora e el Fortunato, casaron fai 33 anos e viviron dende entón nunha aldea de Lugo. El ten 73 anos agora e cada maña afanosamente coida dun rebaño de ovellas,acompañado sempre dos seus cans e dos gatos. Ela axuda, vai por leña, cociña e leva os temas económicos. A casa é grande e montaron un dormitorio ainda máis grande, de marqueses, que para iso traballaron toda a vida.
Afortunadamente a vida tamén e isto, facerse vello ao lado de alguén a quen amas, e que te acompañou durante toda a viaxe, e abrir a porta da casa cada mañá e pisar terra firme, escoitar cans ladrar, galos, bater de follas caendo en outono…, paxaros…E vivir para contar o que levamos nas costas, con unha pinga de morriña nos ollos…
Escrito el 17.11.08 a las 7:54
- Jano comenta:
Ví el vídeo sin saber quien era el autor, despues leí el articulo. Que grata fue mi sorpresa cuando el autor es un buen amigo personal.
La felicidad se refleja en la vida de estas dos personas; un cúmulo de grandes, únicos e irrepetibles momentos,en dos personas que son mucho más felices que muchos materialistas infelices,con los que solemos relacionarnos a diario.
Un saludo.
Escrito el 17.11.08 a las 14:54
- Rober comenta:
Que alguien se dedique a hacer de estas historias de vida algo inmortal me parece un acto de responsabilidad. Que nos las perdamos es un pecado, pero que teniéndolas cerca no las queramos ver y valorar es imperdonable.
Me sobrecoge comprobar la fuerza y el sentido común de la sabiduría popular. Son dosis de esta sabiduría la que necesitamos hoy en día para poder sobrevivir a estos tiempos de “crisis”.
Manuel, enhorabuena por la entrada, es ESPECTACULAR.






Moi boa idea a deste director. Esta xente sí que se merece ser lembrada polo seu intenso traballo. E eles non rotan como os futbolistas. E cobran menos…
Iso si que é digno de ver: como se esforzan para saír adiante. Iso sí que é algo que todos deberiamos ver e non a bazofia de telerrealities e entrevisas basura
Un saúdo, compañeiro e paisano
Carpe Diem
Escrito el 16.11.08 a las 15:57